വിശാലമാം വിണ്ണില് വിരിമാറില്ക്കത്തി
ജ്വലിച്ചു നില്ക്കുന്നു കുപിത നായര്ക്കന്
ഇവിടെയിച്ചുടു മണലിലായ് നിള
യൊഴുകുന്നു കണ്ണിരുറവ പോലെ
അവള്തന് കണ്ണുനീര് മനസിലേല്പ്പിച്ച
മുറിവിനാല് നിറിപ്പുകഞ്ഞു പോയുള്ളം
ഒരു മാത്രാ ഞാനാ പ്രതാപ ശാലിയായ്
കുതിച്ചോഴുകിയ പുഴയെയോര്ത്തു പോയ്
എവിടെയാ സ്വചഛ മൊഴുകിയ ജല
മിവിടിന്ന് ലോറികള് തിരക്കുകുട്ടുന്നു
ഒരു കുറിയേര്ത്തേനിവിടെ മിന്നിയ
ഹരിത ചാരുത അതിന് സൗന്ദര്യം
ഇവള് തന് മാറത്തു തുടിച്ചു നിന്തിയ
ചെറുമിന് പറ്റങ്ങളെവിടെ മാഞ്ഞുപോയ്
മലിനമായ് മാറി ഇവിടെയെന് പുഴ
ഹൃദയത്തിന് കവ്യമൊഴുകിയ നിള
ഇവന് തന്നോര്മ്മയില് മനസുതേങ്ങുന്നു
പതുക്കവേ കണ്ണീര് കവിതയാകുന്നു
ബിമി തോമസ്
